Ποια ευθιξία; Η καρέκλα!

Πώς αντέχει τέτοιον (αυτo)εξευτελισμό ένα δημόσιο πρόσωπο σαν τον υπουργό Ναυτιλίας Θοδωρή Δρίτσα; Γιατί δεν πάει στο σπίτι του αξιοπρεπώς;

Είναι διαχρονικά διαπιστωμένο ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που κατέχουν κάποια καρέκλα εξουσίας, δύσκολα την αποχωρίζονται. Ακόμα και (οτ)αν η διατήρησή της περνάει μέσα από τον οδυνηρό εξευτελισμό τους.

Σερνόμαστε, ενώ πρέπει να τρέξουμε να προλάβουμε

Θεωρούμε αυτονόητη την υποστήριξη των Ευρωπαίων εταίρων, ενώ κλυδωνίζεται το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Ηκυβέρνηση Τσίπρα φαίνεται έτοιμη να υποκύψει στον πολιτικό πειρασμό της μακράς διάρκειας «διαπραγμάτευσης» με τους εταίρους, η οποία βέβαια δεν οδηγεί πουθενά. Δοκίμασε αυτή τη μέθοδο το πρώτο εξάμηνο του 2015 με κόστος την απώλεια εθνικού εισοδήματος που αναλογεί στο 7% του ΑΕΠ και την επιπλέον αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 25% του ΑΕΠ.

Ιάσονα, πριν κοιμηθείς άκου τι σημαίνει ήρωας

Εντάξει Ιάσονα, δεν διόρισες ακριβώς, αλλά στην ουσία βόλεψες ως μετακλητούς τη μάνα σου, μια φίλη σου και τον αδερφό σου. Πριν πέσεις όμως και πάλι στο κομματικό λήθαργό σου, όπου όλα λειτουργούν με αυτούς τους σκληρούς κανόνες πίστης και υπακοής, όπου «όλα γίνονται για το κόμμα και μόνο για το κόμμα» και τα οποία μόνο εσύ κι οι «σύντροφοί» σου καταλαβαίνουν, θα σου διηγηθώ δυό πραγματικές επαναστατικές ιστορίες. Η μία με πρωταγωνίστρια μία 50χρονη μητέρα (όχι τη δικιά σου) και η άλλη έναν παππού (όχι το δικό σου).

O Τσόρτσιλ και τα γενέθλια του ΣΥΡΙΖΑ

Στις 24 Ιανουαρίου 1965, πεθαίνει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σε ηλικία 91 ετών. Πενήντα χρόνια μετά, στις 25 Ιανουαρίου του 2015, οι Έλληνες εκλέγουν για «πρώτη φορά»(;) νόμιμη αριστερή κυβέρνηση. Στις 15 Ιανουαρίου του 1945, γιορτάζεται στην Αθήνα η απελευθέρωση από τα στρατεύματα του ΕΑΜ και στις 12 Φεβρουαρίου υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας. Ο Τσόρτσιλ με […]

Με το κεφάλι στον κουβά

Σκίτσο του Δημήτρη Δημαρέλου

Η περίπτωση Σχινά-Παπαδόπουλου συνοψίζει το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ: δεν μπορεί να σε ρωτούν τι έκανες και να απαντάς ποιος είσαι. Είναι λογικό ότι αναγκάστηκε να επανέλθει με μια απάντηση επί της ουσίας, αλλά θα σταθώ αρχικά στην πρώτη, με δεδομένο ότι θεωρώ πως ξεπερνά το προσωπικό ατόπημα και συμβολίζει κάτι για τον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά

Δεν θέλω να επιδοθώ στη γελοιοποίηση του παρελθόντος του, που είναι μάλλον αναπόφευκτη εξαιτίας της αφέλειας με την οποία το επικαλέστηκε σε μια τόσο ακατάλληλη στιγμή. Ωστόσο ισχύει σε αυτά το αριστοτελικό κριτήριο του χαρακτήρα: ο χαρακτήρας είναι οι πράξεις. 

Η ελπίδα έρχεται, με το λαχείο

Σκίτσο του Δημήτρη Δημαρέλου

Το λαχείο συνιστά κατ’  ουσίαν έναν φόρο που επιβάλλεται σε κακόμοιρους, ματαιόδοξους αφελείς. Το γεγονός ότι ο κόσμος μας βρίθει τέτοιων αφελών δεν σημαίνει ότι καλώς ο καθένας εξαπατά όποιον προσφέρεται για εξαπάτηση. Αντιθέτως, θα έπρεπε ο κυρίαρχος να προστατεύει τους αφελείς.

Treatise of Taxes and Contributions (1662), Sir William Petty

 Ηελπίδα είναι παράλογη, και δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική εκδήλωση του παραλογισμού της ελπίδας από το λαχείο. Τα στατιστικά είναι συντριπτικά και πασίγνωστα: μία στα εβδομήντα εκατομμύρια για το κρατικό ή, όπως έχει πει κάποιος, οι πιθανότητες είναι ίδιες με το να σε χτυπήσει κεραυνός την ίδια στιγμή που σε τρώει καρχαρίας.  Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία. 

Ένας χρόνος κυβέρνησης της Αριστεράς (με ολίγη ακροδεξιά)

Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι

Ενα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως οι προτεραιότητες και η πολιτεία της πασπαλισμένης με ακροδεξιά «πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς». Οι ωφελημένοι:

● Ο κ. Αλέκος Φλαμπουράρης, ο οποίος όχι μόνο έγινε υπουργός αλλά και βρέθηκε με ένα εκατομμύριο ευρώ μετρητά από την πώληση της κατασκευαστικής του εταιρίας, και μάλιστα βιαστικά, παρουσία αστυνομικού που διακτινίστηκε από τη Φλώρινα στο αρχηγείο της αστυνομίας.