Νέο αεροδρόμιο Πάρου με παλαιά προβλήματα.

Ο νέος διάδρομος προσγείωσης/απογείωσης μήκους 1.400 μέτρων, που όπως υποσχέθηκε ο υπουργός Υποδομών θα λειτουργήσει τον Απρίλιο, ναι μεν θα εξυπηρετεί μεγαλύτερα αεροσκάφη, αλλά αποκλείει τις πτήσεις τσάρτερ που χρειάζεται το νησί.

Τη λειτουργία του νέου αεροδρομίου της Πάρου τον Απρίλιο υποσχέθηκε ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης κατά την επίσκεψή του στο «στοιχειωμένο» έργο.

Η τρέλα με την Αμφίπολη.

Μία από τις δύο Καρυάτιδες που αποκαλύφθηκαν στον λόφο «Καστά». Η υπόθεση της Αμφίπολης έχει προκαλέσει τεράστιο ενδιαφέρον στο ευρύ κοινό, μεγάλο ενθουσιασμό, διαφωνίες, αλλά και θεωρίες συνωμοσίας. Νοσταλγία για το «ένδοξο παρελθόν» ή «προκάτ μυθολογία»; (ΑΠΕ)
Ενθουσιασμός για μία σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη, απόρροια της ανάγκης για ισχυρά σύμβολα σε μία εποχή θεσμικής και αξιακής κρίσης ή μήπως ακόμα ένα παράδειγμα συλλογικής εμμονής με ό,τι μπορεί να ενισχύσει την εθνική αφήγηση;

Μια άλλη ΔΕΘ.

Ενα κόμμα της αντιπολίτευσης που προετοιμάζεται να κυβερνήσει εν μέσω της δραματικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πλειοψηφία των πολιτών, δεν μπορεί παρά να νιώσει την ανάγκη να παρουσιάσει, και να δεσμευτεί, σε κάποια ελάχιστη δέσμη μέτρων ανακούφισης ανθρώπων και επιχειρήσεων που θα εφαρμόσει από τον πρώτο μήνα μιας μελλοντικής κυβέρνησης της οποίας θα αποτελεί τον κορμό.

Το κατανοώ αυτό. Όμως πόσο θα ήθελα να ακούσω κάτι διαφορετικό στην προεκλογική περίοδο που, όπως φαίνεται, έχει αρχίσει ήδη! Πόσο θα ήθελα μια τοποθέτηση που να λέει πάνω-κάτω τα εξής:

Τα δίνουν όλα.

Αν το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών λόγω αδυναμίας να μαζευτούν 180 ψήφοι τον Μάρτιο προκαλεί τόσες υποσχέσεις, φαντάζομαι πως το επόμενο διάστημα ο Τσοβόλας (και το γνωστό σύνθημά του) θα ωχριούν. Ο Τσίπρας υπόσχεται από τη ΔΕΘ, ο Σαμαράς υπόσχεται από την Αθήνα και μάλλον έχουμε ακούσει ένα μικρό μόνο μέρος όσων... θέλουν να μας δώσουν. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν οι υποσχέσεις αυτές μπορούν να έχουν και αντίκρισμα. Ωστόσο, αυτό μικρή σημασία έχει στη σημερινή Ελλάδα. Εκείνο που έχει μεγαλύτερη, είναι πως βρίσκουν πρόθυμα αυτιά για να τα ακούν όλα αυτά. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα τα έλεγαν.

Στην ομίχλη χωρίς πυξίδα

Βρέθηκα προχθές σε μια εκδήλωση στην οποία παρευρισκόταν και μια πολυσυζητημένη προσωπικότητα της κεντροαριστεράς, που δεν έχει ποτέ συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας. Κάθε τόσο τον πλησίαζε κάποιος και του έλεγε «κάντε κάτι, γρήγορα». Στο ερώτημα και «τι ακριβώς να κάνω» δεν υπήρχε καμία σαφής απάντηση, παρά μόνο το μονότονο «τραβάτε μπροστά και θα ακολουθήσει κόσμος».

Που βαδίζουμε;

Φτάσαμε λοιπόν στο φθινόπωρο το 2014, ακόμα με κυβέρνηση Σαμαρά – παρά τις επαναλαμβανόμενες προφητείες του θανάτου της, τη συνεχή, νοσηρή φιλολογία περί πρόωρων εκλογών που τρέχει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Η χώρα βρίσκεται μετέωρη, ακροβατώντας μεταξύ ύφεσης και ανάπτυξης, μεταξύ μνημονιακών εξαρτήσεων και πρόσβασης στις αγορές, μεταξύ δημοσιονομικής πειθαρχίας και του δυσβάσταχτου δημόσιου χρέους.

Κάτω τα χέρια από τα αεροδρόμια του Ιονίου.

Κοινή πρωτοβουλία των αιρετών της Αριστεράς στα Επτάνησα κατά των αποκρατικοποιήσεων. Προτάσεις για την βιώσιμη λειτουργία τους

Στόχος και η δημιουργία ενός κοινωνικού μετώπου, που θα υπερασπίζεται τον δημόσιο πλούτο και θα ακυρώσει το ξεπούλημά του

Ενα μέτωπο υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα των αεροδρομίων των Ιονίων Νήσων, κόντρα στα σχέδια της κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση, ορθώνουν οι αιρετοί των Ιονίων Νήσων που πρόσκεινται ή στηρίζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ.